Cobi 8-en op de Head of the River 2015

Cobi 8-en op de Head of the River 2015

In het afgelopen weekend van 21/22 maart zijn twee achten van de Eem gestart op de Head of the River.

Theo en Erwin doen verslag.

Zaterdag 21 maart – HVE8+

Theo van ’t Klooster (ploeg HVE 8+)

Druilerig weer, na de dag met de zonsverduistering die we niet mochten zien maar wel voelen begon de zaterdag vochtig. In Amsterdam woei het behoorlijk. KNMI voorspelde windkracht 4 aantrekkend naar 6. Het terrein naast RIC waar we de boten nu moesten opriggeren is een mooi grasveld met fraai waterfront en goede aanlegsteigers. Compacter dan het terrein waar de afgelopen jaren gebruik van werd gemaakt, maar goed te doen. Sanitaire voorzieningen goed geregeld. Cobi was al om 5 uur wakker, doorleefde haar 20e Head of the River en bang dat ze de acht niet met acht man zou zien vertrekken op deze 8km race over de Amstel. 
Uiteindelijk kwam het allemaal goed, maar het ook mis kunnen gaan.

Paniek – materiaalpech voor de start

Bij het oproeien naar de start lagen we keurig op nummer toen plotseling het stuurkoord brak, waardoor we stuurloos tussen de andere achten dreven en aanvaringen moesten zien te voorkomen. Gelukkig is Marthe een koele ervaren kikker die niet in paniek raakt en met behulp van duidelijke instructies haaltje bak, haaltje stuur, riemen intrekken waar nodig en ons veilig naar het vlot bij De Hoop loodste. Aldaar sprintte de materiaalcommissaris op ons af om assistentie te verlenen. Paul Kieffer besprak het probleem met de wedstrijdleiding, zodat er tijd voor reparatie rust en geen diskwalificatie ontstond. We kregen respijt en mochten als laatste aansluiten. Het team bleef rustig en deed nog een plas. Joep maakte zich zorgen om een mogelijk nerveuze Cobi en wilde naar de brug lopen om haar te informeren. Als team bleven we toch maar bij elkaar. Marthe bleef heerlijk koel en op dat moment was het met z’n allen zoiets van hopen dat reparatie lukt en andere is dit ons seizoenslot.

Marthe’s stuurkunsten

Als hekkensluiter van de league met het dames achtenteam van de Hoop in ons kielzog, wisten we dat we hen in ieder geval voor moesten blijven.
De start ging soepel en al vrij snel pakten we de eerste boot en dat smaakte naar meer.
Bij de hoerenbocht waren het de aanwijzingen van lange halen aan bakboord en Marthe d’r lef waardoor we gelijktijdig nog twee achten pakten. 
Als roeiers waren we ons dat amper bewust, want we mogen niet meer om ons heen kijken Mogelijk zaten we te mijmeren bij het vraagstuk of de Rembrandtmolen uit 1636 die in 1956 naar de Kalfjeslaan bij de Amstel verhuisde of deze Riekermolen nu een vroege of late Rembrandt was.

Toptijd

We eindigden heerlijk kapot bij de finish in Ouderkerk en hadden het gevoel een goede tijd te hebben neergezet. In het klassement zijn we vergeleken met 2014 van 31 naar plaats 30 opgeschoven. In absolute tijd hebben we op deze 8km wat laten liggen en dat voelt minder, omdat we in 2014 nog 29.13.0 roeiden. Nu was de snelste tijd op zaterdag met de Hoop-combi 27:16.1 en de langzaamste 35:18.1 voor de Roosendaalse. In 2014 was dat voor de Hoop-combi 26:04.7 versus 33:48.3 voor Proteus. De weersomstandigheden waren zwaarder. Maar de Hoop combi heeft 71 seconden langzamer gevaren en wij bijna 57 seconden, dus is er bij ons vooruitgang geboekt. En we waren sneller dan Pampus!
In onze eigen divisie werden we 13e van de 23 ploegen HVE 8+. Maar zes seconden harder en we waren op de tiende plaats geëindigd.

Chapeau

Waar de problemen door ziekte en andere tegenslagen het niet altijd goed leek te gaan is het Cobi wederom gelukt twee achten op het water te krijgen, chapeau!
De reserves stonden dit weekend paraat en Frans Stokkermans reisde op de zondag mee om de ploeg van Roel op de gevoelige plaat vast te leggen om nader te analyseren. 
Tijdens het afsluitende diner verzorgde Eric de toespraak en was Cobi zowaar, heel even maar, ontroert. Marthe kreeg twee mooie flessen wat chocolade en een ‘hug’. Cobi een cheque voor twee met diner, overnachting en ontbijt.
De teams vroegen haar ook het volgende seizoen hen al snorrend terzijde te willen staan.
En natuurlijk was dat voor zo’n Eemgezin direct een ja.

Zondag 22 maart – HVD8+

Erwin Knijnenburg (ploeg HVD 8+)

HVD8+

It giet oan

Na maanden van voorbereiding was het zo ver, zondag om 7:30 uur verzamelen voor het vertrek naar Amsterdam-De Head of the river.
Bij aankomst eerst op zoek naar de boot, nog een hele opgave tussen al die achten die op de wal liggen. De voetenborden worden afgesteld en de essentiële onderdelen van de boot worden zorgvuldig gecontroleerd. Niets wordt aan het toeval overgelaten. Dan is er eindelijk tijd voor koffie. In het clubhuis van RIC hangt een ontspannen wedstrijdsfeer, langzaam druppelen alle teams binnen. Om 9:30 uur laten we de boot in het water en varen we tussen10-tallen achten op de Amstel richting het centrum van Amsterdam. Vlak voor het Amstel Hotel is het een drukte van jewelste; het keerpunt richting start. Tijd om de oproeikleding uit te trekken; “ it giet oan”.

Vliegende start

Eindelijk krijgen we het verlossende commando; rugnummer 176 starten! Onder de brug door geven we vol gas en denderen we over de startlijn. Onze slag (Roel) jaagt ons op tot tempo 30, we gaan als een raket van start. Gelukkig maant Marthe hem enigszins tot rust en op tempo 28 komt er een goede cadans in de boot. We gaan geweldig, het is koud maar met een matige Oostenwind zijn de omstandigheden goed.
De eerste bochten op de Amstel worden genomen, strak gestuurd door onze stuurvrouw Marthe die haar keel schor schreeuwt om ons over de vele moeilijke momenten heen te helpen. Al na 2 kilometer worden we opgelopen, dat blijkt een acht te zijn met studenten. Ze hebben echter meer in het krachthonk gezeten dan achter de studieboeken. Even bieden we weerstand en dagen we ze uit, overmoedig als we zijn. Na een paar honderd meter moeten we ons gewonnen geven en lopen ze langzaam bij ons weg.

Fanatieke supporters

Gelukkig worden we hartstochtelijk aangemoedigd vanaf de kant waar Cobi en nog een aantal fans ons welgemeende- maar onverstaanbare adviezen toe roepen. Ik kijk mijn ogen uit, pas later krijg ik door dat dat nu net niet de bedoeling is (ogen in de boot). Frans fietst ook mee en maakt op strategische plekken mooie foto’s. Gestaag roeien we door, opgezweept door onze stuurvrouw die de laatste restjes energie uit onze vermoeide lijven weet te persen. Met grote stuurmanskunst loodst ze de boot strak door de “hoerenbocht”, daar waar vele boten de bocht uitvliegen, naar het laatste rechte stuk richting Ouderkerk aan de Amstel.

Juichend de finish over

Aan het eind persen we er nog een eindsprint uit, een ultieme poging om onder de tijd van de zaterdag te blijven. In Ouderkerk hijgen we uit en komen langzaam weer tot leven.
Snel bereikt ons de SMS van de organisatie met het verlossende bericht: rugnummer 176 tijd: 29:41. Luid gejuich in de boot. Roel wil van pure opwinding in het water springen, gelukkig kunnen we hem daarvan weerhouden. Wat een prestatie!
(Van de totaal 26 ploegen in eigen divisie als 12e geëindigd blijkt later).

Cooling down

Moe maar voldaan roeien we terug naar Amsterdam. Onderweg genieten we van een waterig zonnetje en van de damesvieren die nog aan het racen zijn.
Bij RIC is het weer een drukte van jewelste. We leggen de boot op de kant en genieten na van de race. In het clubhuis ontstaat verwarring: Maarten z’n tas is onvindbaar. Een grote zoekactie wordt op touw gezet. Maarten beschrijft gedetailleerd hoe zijn tas eruit ziet.
Bedoel je ongeveer zo’n tas Maarten? Het is gelijk raak, zijn tas is gelukkig weer terecht.
Na het douchen drinken we koffie en demonteren we de boot voor het transport richting Eem.
Rond 15:00 uur dragen we de Grote Zaagbek weer in de loods. Wat een leuke en enerverende dag!

Traditionele Indische maaltijd

’s Avonds heeft Richard een heerlijke Indische rijsttafel georganiseerd voor beide ploegen,
uitgeserveerd door vrouwen in traditionele Indische kleding. Ervaringen worden uitgewisseld en de tijden vergeleken. Al snel blijkt dat de zaterdagploeg veel sneller zou zijn geweest als de stuurkabel niet zou zijn gebroken en als ze onderweg niet zouden zijn gestopt om koffie te drinken……. Volgend jaar is er nog veel winst te halen.
Cobi wordt door Eric in het zonnetje gezet; ze heeft wederom 2 ploegen, ondanks alle blessures, fit aan de start gekregen. Ze gaat met Daan lekker een weekendje genieten in Blokzijl. Marthe wordt uitgeroepen tot de beste stuurvrouw van De Head en haar belofte om ons nog jaren te blijven sturen wordt met luid applaus ontvangen.