Type

Bouwjaar

Aanschafdatum

Aanschafprijs

Merk

Leverancier

Materiaal

Gedoopt door

Bevoegdheid

Gewicht

Beschermd

1x

1937

2011

€ 0,-

Deichmann & Ritchie

 

Hout

?

n.v.t.

n.v.t.

nee

 

De naam ; Spica

Bijzonderheden:  (tekst Inge Deichmann)

Op de agenda van de ALV van 31 maart 2011 stond als laatste agendapunt de doop van een bijzonder boot op een bijzondere plaats.
Wat de bijzondere plaats is, kan iedereen meteen zien als hij/zij de Recover betreedt en omhoog kijkt. Het plafond is inderdaad, voor een boot, een bijzondere plaats.
Wat maakt deze boot tot een bijzondere boot? De boot is van hout en erg oud.

  • Hout:

Er zijn nog steeds veel houten roeiboten bij vele roeiverenigingen maar tegenwoordig wordt gekozen voor lichtere boten van kunststof. Houten boten zijn vaak veel zwaarder maar “onverwoestbaar” mits er vele uren onderhoud in gestoken kunnen worden. Dit is een stukje vakmanschap dat je niet veel meer ziet en ook niet meer wordt gebouwd: overnaads, afgedekt met taft, koperen dollen zonder overslagen, houten slidings, bijzondere wieltjes onder het bankje, koper beslag op beide uiteinden.

Een heel stabiele boot waarmee zelfs op de Nieuwe Maas is geroeid maar dat zou ik niemand aanraden. Daar is de boot toch te smal voor.

  • Oud:

Bij de BWV “De Eem” ligt geen enkele boot die zo oud is. Deze skiff is in 1937 gebouwd in opdracht van de KRZV “De Maas” uit Rotterdam.
Omdat “De Eem” niet zulke oude boten heeft, is er hier ook niet één boot met zo’n koperen naamplaatje dat aangeeft van welke bootbouwerij de boot komt.
Daarmee is het voor mij zo’n bijzonder boot. De boot is namelijk gebouwd in Rotterdam, door de firma Deichmann & Ritchie, de firma van mijn grootvader en later van mijn vader. Samen hebben zij boten gebouwd vanaf ongeveer 1890. Deze boten zijn verscheept naar alle windstreken: Zuid-Amerika, “Nederlandsch Indië”, Singapore en dichterbij maar toch bijzonder ………..IJsland.
Er werd niet meer gebouwd en er is niets meer afgeleverd met zo’n naamplaatje nadat de firma stil kwam te liggen toen mijn vader ziek werd en overleed in 1962.
Ik kreeg de boot cadeau van mijn moeder voor het behalen van mijn eindexamen én mijn 21ste verjaardag én ter nagedachtenis aan mijn vader, een heel emotioneel bezit dus.
De boot heeft sinds 1974 een jaar bij “Orca” in Utrecht gelegen maar heeft daar nooit gevaren. Daarna enige jaren bij de roeivereniging van de afdeling Sport en Recreatie van de gemeente Rotterdam en daar heb ik er in geroeid op de Rotte. Vanaf 1980 tot dec. 2008 heeft de boot bij RV “Nautilus” aan de Rotte gelegen.
Ik heb zelf de boot een keer helemaal kaal gemaakt en opnieuw in de lak gezet. Dat is ook een keer gebeurd in de werkplaats van “Nautilus”.De huidige, prachtige staat van onderhoud heeft de boot te danken (zonder anderen te kort te doen) aan Frits Caron. Hij heeft hier vele uren werk in zitten en dat is ook goed te zien.
Ik ben de kleindochter van mijn grootvader die, keurig gekleed in zomerkostuum, de Maas inliep omdat de nieuwe eigenaar niet goed omgingen met “zijn boot”. Verkocht of niet, “zo ga je niet met mijn boot om!” Ik vind dat je ook niet zomaar alles met een boot kan en mag doen. Daarom heb ik ook gevraagd geen gaten in de boot te boren om hem op te hangen. Boten zijn een prachtig stuk vakmanschap waar je zorgvuldig en respectvol mee ommoet gaan en daar boor je dus geen gaten in! Zolang de boot hieraan het plafond hangt, is hij “eigendom” van de BWV “De Eem”. Zodra de boot eraf gehaald wordt, mag ik bepalen wat er mee gebeurd. Dat hebben we zo vastgelegd.Nu de boot op zo’n bijzonder plaats komt “te liggen” is de boot opnieuw gedoopt met bijzonder doopwater…………..champagne! Na zoveel jaren varen in Rotte-water was dopen met Eem-water geen optie. In samenwerking met Frits Caron is de boot opnieuw gedoopt als “Spica” (een snelle ster) en vele bewonderende blikken toegewenst.