Ten noorden van ‘De Wolkenfabriek’

Op zaterdag 25 juli jl. werden we in een jaren vijftig aandoende zeer gastvrije roeivereniging De Where te Purmerend ontvangen. Na de nodige meegebrachte heerlijke cake gegeten en koffie gedronken te hebben, werden voor ons snel 4 prachtige wherries uit de loodsen gehaald en startten we onze toertocht van circa 35 km. De eerste kilometers waren een beetje saai, vanwege een rechte brede vaart met aan de ene kant riet, met daarachter zich verschuilende huizen en boerderijtjes en aan de andere kant ook riet, waar wij helaas niet overheen konden kijken. Niet getreurd, iedereen had goede zin. Petten en zonnebrillen op en veel luid gelach. En ja, dan half uur op en half uur af. Het wisselen, wat in het begin altijd een stressmoment is, verliep vlotjes. Na de tweede wissel naderden wij een sluis. Daar met onze nagels in de grijze slikachtige wand, wachtten we al zakkend totdat we de sluis konden verlaten. Een rust en voor sommigen een bezinningsmoment. Wat roeien toch allemaal niet teweeg kan brengen. Snel vervolgden we onze tocht en legden in Monnickendam aan, voor de eerste pauze. Een prachtige Oudhollandse plek, aan de oever van een smalle vaart met uitzicht op Scandinavisch aandoende huisjes. Bewoond door forensen, die in Amsterdam werken en graag buiten aan het water willen wonen en hun verbouwde schuur tot gastverblijf via Air- BnB verhuren. Deze aanname hebben wij met onze ploeg bij de eigenaar gecheckt. Omdat mijn ploeggenoot Frank de hele toertocht reikhalzend uitkeek naar mooie plekjes, authentieke optrekjes en zeldzame watervogels. Hierna roeiden we met onze Eemse stuurkunst dwars door Monnickendam, het meer over richting Broek in Waterland. Eenmaal daar aangekomen waande ik me in een andere eeuw, in een andere wereld. Er hing een soort serene sfeer van stilte en rust, die mij de waan van dag deed vergeten. Geen geasfalteerde wegen maar waterwegen, geen auto’s maar fluisterbootjes en stoere pubers die in een gemotoriseerd bootje elkaar van huis ophalen en het meer opgaan. In Broek op Waterland hebben wij aangelegd en op een net gemaaid grasveldje onze lunch opgegeten. Een mooi moment was dat de groep van 16 roeiers met elkaar de meegebrachte lunch begon te delen, zoals fruit en heerlijk suikerbrood. Hierna de terugtocht naar Purmerend. Een prachtige tocht was het. We roeiden dwars door de weilanden, met aan de ene kant mooi uitzicht over de weilanden en in de verte de elektriciteitscentrale van Amsterdam, de zogenaamde Wolkenfabriek. Aan de andere kant lagen de weilanden en boerderijen bijna twee meter lager dan de vaart. Het herinnerde mij aan de aardrijkskundeles van de basisschool, waar ik leerde dat een groot gedeelte van Nederland zoveel meter onder het ANP ligt. Als leerkracht ‘ervaringsgericht leren’ kun je hier met je leerlingen je voordeel mee doen. Na verloop van tijd vond ik het als stuurvrouw steeds leuker en spannender worden. Het geleerde van slippen aan een kant, halen met de riemen aan de andere kant en tegensturen moest zeker, afwisselend aan beide kanten, een half uur worden toegepast. We eindigden in een sloot die ophield te bestaan. Hier moest worden gekluund. In een uur tijd hebben we met elkaar de wherries gedragen van de ene kant van de weg naar de andere kant, waar weer water was. Niemand mopperde, iedereen hielp elkaar en geduld was een zeer schone zaak. Het laatste stuk echter maakte in onze wherry de winnaarmentaliteit los. Met veel plezier passeerden wij de wherry van Hans Schotborgh en meerden als eerste bij de roeivereniging aan. Ook toen werden wij weer gastvrij en met een goede begeleiding opgevangen en zelfs uitgenodigd om bij een festival, dat aan de overkant plaatsvond, wat te gaan eten. Een aantal levensgenieters heeft hier gebruik van gemaakt. De rest is met door de zon verkleurde gezichten, stil genietend, met de auto binnendoor via Volendam en de snelweg via Amsterdam – Hengelo naar huis gereden. Het was een mooie dag. Goed georganiseerd. Iets wat ik iedereen zou willen aanraden om eens aan mee te doen.

Met dank aan de toercommissie.

Liesbeth van Droffelaar