Verslag Head HVD 8+

Verslag Head HVD 8+

Zondag 20 maart. Na een jaar lang intensief trainen heeft Cobi een geoliede machine van de Heren veteranen D 8+ gemaakt. Wij zijn er klaar voor. Klaar voor de Head of the River 2016.

We verzamelen en drinken koffie bij RIC. Het is gezellig en we zijn vrolijk. Maar langzaam verstrakken de gezichten. We denken aan de wedstrijd, aan hoe diep we moeten gaan. Even later begint het voorbereidingsritueel. Rekken. Strekken. Een laatste check van de boot. En dan. Eindelijk te water.

Ook dit jaar stuurt Marthe ons. Dat is voor haar de twaalfde keer! Marthe is daarmee een van de meest ervaren stuurlieden. Al tijdens het oproeien zet Marthe ons scherp. Wie niet meteen haar instructie opvolgt, krijgt een sneer. De oproeibaan is overvol. Maar Marthe creëert steeds een gaatje om ons een aantal harde halen te laten maken. Zo roeien wij ons warm en komt de goede spanning op de spieren te staan. Dan geeft de kamprechter aan dat we kunnen rondmaken en oproeien naar de start.  Het gaat nu snel. We glijden onder de brug door en zijn gestart.

Roel slaat ons een prima tempo voor: 28. De rest volgt. De boot loopt goed en ligt in balans. Alle trainingsarbeid komt er nu uit. We raken in trance. Elke haal is raak. Vrij gemakkelijk wordt al voor de Berlagebrug de eerste boot ingehaald. Marthe stuurt ons scherp door de brug, op weg naar de volgende prooi. Nu wordt de ploeg van Hertog opgerold. Soeverein lopen we weg en jagen onze tegenstanders op. Nóg twee ploegen worden gepasseerd. Dan stuiten we op die Leythe, die vijf plaatsen voor ons is gestart. Die Leythe is taai en geeft niet meteen op. Een lang boord aan boord gevecht volgt. Zij geven ons geen voorrang zodat wij de buitenbocht moeten nemen. Verdomme. Dat kost tijd! Uiteindelijk weten we hen van ons af te schudden.

Nog anderhalve kilometer te gaan. Marthe vuurt ons aan om nog dieper te gaan. En ook de meefietsende supporters laten luidkeels van zich horen. Een enorme steun is dat. Toch speelt de vermoeidheid op en onze haal wordt minder strak. Het is nu werken om bij elkaar te blijven. Wanneer we de molen passeren, geeft Marthe aan dat we op 27 minuten zitten. Nog een kleine 500 meter te gaan. We herpakken ons en de machine begint weer te lopen. Het tempo gaat omhoog: 29. We spreken de laatste reserves aan en gaan nog één keer op ons voetenboord staan. Nog tien, nog negen, nog acht. Daar is de finish. Het is gedaan. We strekken onze pijnlijke spieren en komen op adem. Dan horen we onze eindtijd: 29:40. Een volle seconde sneller dan vorig jaar!

Samen met de E 8+ vieren we ’s avonds onze successen op de loods. Er zijn lovende woorden voor Cobi en de stuurvrouwen. Ook voor Annet die ons op de zaterdagen heeft gestuurd. Er wordt een spiegel aangeboden voor in de ergometerruimte. Zo kunnen we ons nog verder professionaliseren. Het waren twee geweldige dagen. We hebben nu al zin in volgend jaar.

René van der Niet