In memoriam Jannes de Vries
Zutphen, 1 september 1944 Baarn, 12 april 2026
Hij was zoon van een binnenschipper en geboren aan de wal in Zutphen. Hij groeide bij het water op, dat altijd om hem heen was. De stroming van de IJssel, de wind over het Amsterdam-Rijnkanaal, hij was er van jongs af aan mee vertrouwd. En dat liet Jannes ons merken ook. Als geen ander kende hij de vreugde die het water opriep, maar hij wees ook op de gevaren die dat zelfde water met zich mee kon brengen.
Jannes ging naar de schippersschool, waar hij verder leerde wat hij in de genen en in zijn opvoeding al had meegekregen. Uiteindelijk begaf hij zich in de wereld van de assurantiën in de scheepvaart, op den duur die van scheepsvracht. Hij reisde daarvoor de hele wereld rond voor Lloyd.
Hij stond pal voor onze veiligheid. Dat betekende dat het materiaal pico bello moest zijn, je moest erop kunnen vertrouwen en hij lette erop dat er niets aan de voorzieningen ontbrak. Meer dan vijf jaar was hij lid van de veiligheidscommissie en als er iets niet in orde was, bleef hij persisteren tot het in orde kwam, of het nu de kraanbaan betrof of een reddingsboot. Maar hij had niet alleen oog voor de spullen, nog meer hield hij de leden op en rond het vlot in de gaten en ook hun vaargedrag op onze rivier. Een scherp oog had hij voor hun kwaliteiten en waar nodig spoorde hij roeiers en zeilers aan zich op te hoogte stellen van de regels en ze in praktijk te brengen. Desnoods informeerde hij ze hoe het zou moeten, waarbij hij zich in woordkeus en toon liet leiden door heldere en directe, soms zelfs onverbloemde communicatie. Bij hem prevaleerde die boven zachtzinnigheid. Tegelijkertijd was hij in staat dit in een humoristische context te brengen.
Jannes kon leden smakelijk in de maling nemen, een genot om hem in zijn show mee te maken. Zo zei hij eens tegen een ploeg, die op een zwoele zomeravond in het donker bij het vlot zonder verlichting aankwam doordat de picknick zwaar uit de hand was gelopen, Ik heb alvast het licht voor jullie aangedaan. Echt Jannes. Wat geneerd lachend brachten ze de boot vanuit het zwart van het water de loods in.
En lang, lang geleden, in de grijze roeihistorie, manifesteerde Jannes zich wel heel bijzonder na de allereerste Elfstedentocht ooit, nota bene zonder zwemvesten of afplakken van de riggers. Jannes en de zijnen waren te moe om in de avond nog naar huis te rijden. Ze overnachtten in Grouw in een jeugdherberg. Hij moet over de goede afloop wel heel opgelucht geweest zijn, want hij leidde in de avond de dans bij de disco en ging helemaal uit zijn dak. Ook dat was Jannes.
Een damesacht heeft hij jarenlang vanuit de stuurstoel gecoacht. Dat deed hij punctueel, betrokken en streng. Maar eens op het eind van een training ging hij vlak bij het vlot in de boot staan. Over het water schalde het: Dames, ik ben trots op jullie. Hij deed ze glimlachen.
Later zette hij als voorzitter puntjes op de i. Wat hij in zijn kop had, dat gebeurde en hij liet blijken waar het aan schortte. Hij bezat het vermogen gevolg te geven aan de uitvoering van het beleid, wat voor hem zwaarder woog dan vergaderen over dat beleid. Hij begreep dat praten over beleid een vlucht uit de uitvoering ervan kan zijn. Het typeerde hem dat hij later een geduchte vlothond was en anderen stimuleerde daarin mee te gaan. Geen praatjes, maar waakzaamheid op drukke ochtenden. Als iets hem niet beviel, liet hij het merken. Hij deed hij dat vaak vragenderwijs, zodat de gedachten op gang kwamen. En als het uitgevoerd was, wist hij te prijzen.
Na zijn pensioen bleef hij de wereld rondreizen voor klussen in de wereld van de verzekeringen, zodat hij soms opeens weken niet op de vereniging kwam. Of hij ging met Gerry op pad, al dan niet met de camper: Rusland, Mantsjoerije en nog vreemdere oorden in Azië en Afrika die wij niet op de kaart kunnen aanwijzen. Als vrijwilliger bracht hij vervoersmiddelen diep in Afrika, daar waar ze nodig waren.
Helaas, we hebben hem niet meer in ons midden. We zullen zijn kritische noten in de ledenvergadering missen, die hij altijd respectvol voor het bestuur formuleerde.
Maar er is een troost: Gerry blijft bij ons roeien. Als een tegel los ligt of je ziet een rolbankje met de wieltjes op de grond staan, doe er wat aan, dan weet zij dat we met onze vereniging doorgaan in de geest van Jannes.
Kees van Bueren
