In Memoriam Elizabeth Leerink-Van Dongen

Geboren in 1937 – overleden in 2026, lid van onze vereniging van 1-1-1985 tot 31-3-2021.

Elizabeth kwam uit een echte roeiers-familie. Haar vader en diens broers en zussen roeiden bijna allemaal. Twee van Elizabeths zonen en hun vrouwen gingen ook roeien en drie van haar kleinkinderen. Noem een vereniging en ze weet wel een nicht, achterneef, of al dan niet aangetrouwd kleinkind dat er roeit. De redactie van het blad Roei wijdde in 2022 een artikel aan de vier generaties roeifamilie Leerink-Van Dongen.
Elizabeth begon zelf in 1952 als middelbare scholiere te roeien bij Viking in Utrecht en bleef daar tot ze geneeskunde ging studeren. Na haar doctoraal brak ze haar studie af omdat haar schoonvader, huisarts te Nijkerk, overleed. Haar man Gerard Leerink zette samen met Elizabeth de praktijk voort, en dat deden ze samen  tot hun pensioen.

In 1985 werd ze lid bij onze vereniging, en als ervaren roeister vond ze al gauw haar plek op De Eem en werd ploeggenoot van de damesacht die toen werd samengesteld. De dames 8+ was in die tijd één van de weinigen die nationale wedstrijden roeiden binnen de vereniging. De ploeg was zeer succesvol in hun divisie, o.a. op de Head, die ze drie keer wonnen. Zeker acht jaar heeft de ploeg in vrijwel dezelfde opstelling samen geroeid. Elizabeth was de grote aanjager om mee te doen aan de Masters, een WK roeien voor veteranen, waarvoor je je zonder te kwalificeren mag inschrijven. Ook daar trok de ploeg twee keer blik in een mixploeg. Ze was daar trots op.
Elizabeth was zeer ambitieus in alles wat ze deed, organiseren deed ze graag, ze noemde zichzelf ook wel gekscherend “regelneef”. Ze ging o.a. Italiaans studeren en sloot die studie cum laude af. Ze nam haar roeiploeg mee naar Utrecht voor een rondleiding waar ze van alles kon vertellen over de geschiedenis van de stad. Als kok mocht de ploeg meermalen bij haar thuis in Nijkerk van haar Italiaanse kookkunst genieten. Er bleef tot het allerlaatst contact tussen de ploegleden, die zichzelf de Onuitroeibaren noemden.
Eind jaren 90 stapte ze over in een andere damesacht. De ploeg was blij met haar technische roeikwaliteiten, die ze graag met de ploeg deelde. Vanwege fysieke klachten besloot ze om het actieve roeien te minderen en vaak stuurde ze dan. Ze was een buitengewoon vrolijke en lieve attente ploeggenoot. Na haar verhuizing naar Soest, kwam  ze tamelijk dicht bij de roei te wonen. Op mooie zaterdagen stond ze vaak op het vlot om ons toe te zwaaien als we kwamen aanleggen.

En nu is ze er niet meer. We zijn met een grote delegatie naar haar uitvaart geweest en gaan haar zeer missen.
Cobi van den Berg en Gonneke Stavenuiter